Dornier Do 335 Pfeil

 

   Ten niekonwencjonalny dwusilnikowy samolot był jedną z ciekawszych konstrukcji niemieckich końca wojny. Jego początki sięgają jednak czasów I Wojny Światowej, kiedy to Claudius Dornier obmyślił koncepcję samolotu, w którym silniki znajdują się w jego środku ciężkości, zaś napęd przekazywany jest do śmigła ciągnącego (klasycznego) i pchającego. Zaletą takiego rozwiązania było równomierne rozłożenie efektu żyroskopowego w przypadku awarii jednego z silników. Okazało się, że ten nowatorski również nie jest pozbawiony wad - pojawiły się problemy z tylnym wałem napędzającym śmigło pchające. Mimo wszystko Dornier opatentował swój pomysł w 1937 roku. Doświadczenia Dorniera w budowie łodzi latających, które były napędzane silnikami w układzie tandemów śmigło ciągnące/pchające pozwoliły na wykorzystanie jego wiedzy w tym temacie przy okazji konstruowania myśliwca, ponieważ właśnie taki a nie inny układ napędowy sprzyjał w uzyskaniu ekstremalnie wysokich osiągów, tak potrzebnych dla samolotów myśliwskich. Do testowania nowej koncepcji wykorzystano samolot Göppingen Gö 9, w którym napęd stanowiło jedno śmigło pchające. Przeprowadzone w 1940 roku próbne loty wypadły pomyślnie. Pomimo niechęci RLM Dornier coraz bardziej angażował się w "Projekt 231" - taką oficjalną nazwę otrzymał projektowany przez niego samolot, który pokonał konkurentów Arado i Junkersa. W trakcie prac RLM zaleciło rozwijanie konstrukcji w wielu kierunkach: wielozadaniowego myśliwca dziennego, myśliwca nocnego, samolotu myśliwsko-bombowego, szturmowca i samolotu rozpoznawczego. Niestety, tak szeroka gama zamówienia opóźniła prace nad samolotem. Pierwszy prototyp przygotowano i oblatano jesienią 1943 roku. Samolot był wyposażony w dwa silniki Daimler-Benz DB 603 napędzające dwa trójłopatowe śmigła. Półoficjalnie używano nazwy Pfeil (Strzała), ponieważ tylne usterzenie upodabniało samolot właśnie do strzały. Jednak wśród pilotów testujących funkcjonowała inna: Ameisenbär (Mrówkojad) - ze względu na wydłużony kształt przedniej części kadłuba. Do 335 testowano w fabryce Dorniera w Oberpfaffenhofen oraz w ośrodku RLM w Rechlin. Na tyle pomyślnie, że we wrześniu 1944 roku powołano Erprobungskommando 335 w celu sprawdzenia taktycznego 10 wyprodukowanych wersji A-0 w warunkach bojowych. Ostatecznie późną jesienią 1944 roku rozpoczęto seryjną produkcję wersji A-1 (wielozadaniowy myśliwiec, dwa silniki DB 603E-1 o mocy 1800 KM każdy) oraz A-4 (samolot rozpoznawczy, dwa silniki DB 603G o mocy 1900 KM każdy). Jedyny wyprodukowany Do 335A-4 był potem testowany przez 1./Versuchsverband OKL. Następną wersją Do 335 był nocny myśliwiec A-6, wyposażony w radar przechwytujący FuG 220 Lichtenstein SN-2 lub FuG 217J Neptun/218 Neptun V. Tak wyposażony samolot przerobiono na dwuosobowy (radary wymogły obecność jeszcze jednego członka załogi), dodając drugą kabinę za kabiną pilota, co zwielokrotniło dziwaczny wygląd samolotu i zmniejszyło ilość zabieranego paliwa o 600 litrów. Również i ta wersja nie doczekała się szerokiego zastosowania. Jedyny egzemplarz z radiostacją FuG 220 był używany w I./NJG 3 przez Wernera Baake. Wersje A-10 i A-12 były dwumiejscowymi wersjami szkolnymi, które miały pomóc pilotom w opanowaniu nowej maszyny. Zbudowano jeszcze dwa prototypy bombowca: B-1 (V13) i B-2 (V14), w których wzmocniono siłę ognia zamieniając karabiny 15 mm na 20 mm. Wersje B-3 i B-6 nie zostały ukończone z powodu tragicznej sytuacji III Rzeszy. Ostatni lot Do 335 wykonał Hans-Werner Lerche przelatując 20 kwietnia 1945 roku z Rechlin do Oberpfaffenhofen.

   Rozwojowymi wersjami Do 335 były:

- dwuosobowy nocny myśliwiec Do 435, w którym piloci siedzieli obok siebie,

- Do 535 z hybrydowym napędem (silnik tłokowy z przodu, odrzutowy z tyłu kadłuba),

- dwukadłubowy, czterosilnikowy rozpoznawczy Do 635.

   Samolot nigdy nie wszedł do czynnej służby, jednak piloci amerykańscy raportowali o nawiązaniu kontaktu wzrokowego z dziwnie wyglądającym samolotem, którego opis odpowiadał sylwetce Do 335. Najprawdopodobniej amerykanie natknęli się na jeden z testowanych Do 335 z Erprobungskommando.

   Do 335 był jednym z najszybszych samolotów tłokowych jakie kiedykolwiek zbudowano. W wersji myśliwskiej A-1 był w stanie osiągnąć nawet 770 km/h w locie poziomym. świadectwem nowoczesności konstrukcji był wyrzucany automatycznie fotel pilota (chociaż pilot musiał otworzyć kabinę ręcznie). Działo się to zaraz po wybuchowej dezintegracji górnej części usterzenia pionowego oraz tylnego śmigła (dla większego bezpieczeństwa). Również dolna część statecznika była odrzucana w ten sposób w przypadku awarii podwozia.

 

 

Do 335A-0

 

Do 335A-1

 

 

    

odrzucany fotel pilota oraz kokpit Do 335

 

wersje:

 

Do 335A-1

 

 

 

 

typ: nocny samolot myśliwsko-bombowy ● produkcja seryjna: 1945

dane techniczne silnik: 2x Daimler-Benz DB 603E o mocy 1800 KM każdy rozp./dł./wys.: 13,8/13,85/5,0 m masa startowa: 9610 kg Vmax.: 763 km/h pułap: 11400 m zasięg: 1380 km uzbrojenie: 1x 30 mm, 2x 15 mm, 1000 kg bomb

 

 

 

Do 17

Do 215

Do 217

Do 335 Pfeil

 

Niemcy

Dornier