PZL P.11

 

   Prace nad tą konstrukcją rozpoczęto w Państwowych Zakładach Lotniczych na początku 1931 roku, od budowy trzech prototypów będących rozwinięciem modelu PZL P.7 z mocniejszym silnikiem. Po tragicznej śmierci inż. Puławskiego w marcu 1931, prace kontynuował inż. Wsiewołod Jakimiuk. Prototyp P.11 został oblatany w sierpniu 1931 roku. Pierwszym wariantem zamówionym przez wojsko w liczbie 30 sztuk, jako model przejściowy, był P.11a. Swym wyglądem i konstrukcją przypominał on P.7. Napędzał go produkowany w Polsce na licencji silnik gwiazdowy Bristol Mercury IV S2 o mocy 575 KM.

   W lecie 1934 powstały pierwsze samoloty próbne nowego wariantu P.11c, którego produkcję seryjną rozpoczęto pod koniec roku. Tą najbardziej znaną wersję wyróżniał nowy udoskonalony kadłub z obniżonym silnikiem, co wydatnie poprawiało widoczność z kabiny pilota, oraz w tym samym celu poprawiony płat skrzydła. Łącznie wyprodukowano 175 samolotów tej wersji. Na uzbrojenie polskich eskadr lotniczych samoloty te weszły w 1937 roku.

   Zainteresowanie nową konstrukcją wyraziła Rumunia dla której sił powietrznych wyprodukowano i dostarczono w 1932, 50 maszyn oznaczonych jako P.11b. Samoloty te od P-11a różniły się silnikiem. Wykorzystano jednostkę napędową Gnome-Rhone 9Krsd o mocy 595 KM. Po opracowaniu modelu P.11c Rumunia zakupiła jego licencję i rozpoczęła produkcję nowego modelu w fabrykach IAR. IAR P.11f był wariantem P.11c z silnikiem Gnome-Rhone 9Krse (610 KM). Od 1936 roku zakłady IAR wyprodukowały 70 maszyn tego typu.

   W momencie wchodzenia na uzbrojenie P.11 był jednym z najnowocześniejszych samolotów myśliwskich na świecie. Szybki postęp w technice lotniczej sprawił jednak, że w 1939 roku była to maszyna już przestarzała. Wobec braku nowoczesnych następców dla P.11 takich jak PZL P.50 "Jastrząb", będących ciągle na etapie prototypów, "jedenastka" stanowiła ciągle trzon Polskich Sił Powietrznych.

   Wobec rosnącego zagrożenia ze strony III Rzeszy i dużych opóźnień programu PZL P.50, jako tymczasowe rozwiązanie opracowano wersję P-11g Kobuz. Zastosowany w tym modelu został nowy mocniejszy silnik Bristol Mercury VIII (840 KM), przewidywany początkowo dla P.50, oraz zamknięta kabina pilota. Tuż przed wybuchem wojny w sierpniu 1939 roku, zdołano oblatać tylko prototyp, który osiągnął wciąż zbyt małą jak na potrzeby konfrontacji z niemieckimi myśliwcami, prędkość 390 km/h.

 

Konstrukcja:

   Całkowicie metalowy górnopłat zastrzałowy, skrzydło to tzw. "płat Puławskiego" lub "płat polski". Podwozie samolotu klasyczne dwukołowe stałe z płozą ogonową. Kabina pilota jednomiejscowa, otwarta. Zbiornik paliwa w kałubie za silnikiem mógł być odrzucany w razie zagrożenia pożarem. Uzbrojenie stanowiły dwa montowane w kadłubie km-y kal. 7.9 mm, w ok. 1/3 egzemplarzy P-11c dodano dwa dodatkowe karabiny maszynowe umieszczone w skrzydłach, kaliber 7.9 mm. Silniejsze uzbrojenie jak i radostacja wpływały na zwiększenie masy samolotu i pogorszenie jego osiągów. P-11c mógł zabierać cztery małe 12,5 kg bomby. Stosowano silniki gwiazdowe: Bristol Mercury V S2 (565 KM, max: 600 KM) lub Mercury VI S2 (590 KM, max: 630 KM).

 

wersje:

 

P.11c

 

 

 

 

typ: samolot myśliwski ● produkcja seryjna: -

dane techniczne silnik: Bristol Mercury V S2 o mocy 600 KM lub Bristol Mercury VI S2 o mocy 630 KM rozp./dł./wys.: 10,72/7,55/2,75 m masa startowa: 1650 kg Vmax.: 375 km/h pułap: 8040 m zasięg: 600 km uzbrojenie: 4x 7,9 mm, 50 kg bomb

 

 

w  barwach innych państw:

 

 

 

P.7

P.11

P.24

P.50 Jastrząb

PZL-23 Karaś

PZL-37 Łoś

PZL-46 Sum

 

Polska

PZL