Chance Vought F4U Corsair

 

   Ten zaprojektowany w 1938 roku, a niezastąpiony w latach wojny myśliwiec pokładowy, był początkowo odrzucony przez marynarkę USA, ponieważ uznano, że kabina pilota położona daleko z tyłu oraz zbyt sztywne amortyzatory goleni podwozia to wady czyniące manewr lądowania na lotniskowcu zbyt trudnym i niebezpiecznym dla przeciętnego pilota. Wszedł do służby pod koniec 1942 roku i połowę wojny spędził na lądzie jako myśliwiec Marines. Jednak od kwietnia 1944 roku ostatecznie jako samolot pokładowy wykazał Corsair swą przydatność w walce z Japonczykami, którzy określali go jako "Gwiżdżącą Śmierć" ("Whistling Death"). Posiadał charakterystyczną sylwetkę skrzydeł (tzw. bent wings) i wykazał swą wyższość nad samolotami japońskimi. Na pokładach lotniskowców definitywnie wyparł swojego rywala - myśliwce typu F6F Hellcat. Z uwagi na duże zapotrzebowanie, Corsair'y były produkowane również przez fabryki Brewstera (F3A-1) i Goodyeara (FG-1). Niesamowitą skuteczność Corsair'ów wyraża stosunek liczby zestrzeleń do liczby straconych maszyn. Na 64 051 misji bojowych stracono tylko 189 własnych, a zestrzelono aż 2140 wrogich samolotów. Corsair był pierwszym amerykańskim samolotem myśliwskim, który pokonał barierę prędkości 400 mil na godzinę (643 km/h). Produkcja Corsair'ów zamknęła się ilością 12 681 egzemplarzy.

 

wersje:

 

F4U-1D

 

 

 

typ: samolot myśliwski ● produkcja seryjna: 1944

dane techniczne silnik: Pratt&Whitney R-2800-8W  o mocy 2256 KM ● rozp./dł./wys.: 12,5/10,16/4,6 m ● masa startowa: 5476 kg ● Vmax.: 684 km/h ● pułap: 11285 m ● zasięg: 1633 km ● uzbrojenie: 6x 12,7 mm, 1815 kg bomb lub 8 npr

 

 

 

F4U Corsair

 

Stany Zjednoczone

Chance Vought