Fiat G.50 Freccia

 

   Pierwszy prototyp samolotu zaprojektowanego przez Giuseppe Gabriellego odbył się 26 lutego 1937 roku. Fiat G.50 był pierwszym włoskim jednomiejscowym jednopłatem myśliwskim. Dolnopłat miał metalowy kadłub i trzyczęściowe skrzydła.

Wstępna produkcja wyniosła 40 samolotów, z których 12 sztuk wysłano na wojnę domową do Hiszpanii w 1938 roku. Samoloty działały w ramach utworzonej Gruppo Caccia Sperimentale (Eksperymentalnej Grupie Myśliwskiej), a ich misja okazała się zdecydowanym sukcesem, co zaowocowało zamówieniem dalszych 200 sztuk. Piloci narzekali jedynie na problemy z odsuwaną kabiną, więc w samolotach następnych serii zdecydowano się na wariant półodkryty.

   W 1939 roku chęć zakupu 35 sztuk myśliwców wyraziła Finlandia. Samoloty trafiły tam ostatecznie w 1940 roku i służyły w walkach przeciwko ZSRR aż do maja 1944 roku. Dwa przedprodukcyjne egzemplarze użytkowała Hiszpania, a 10 sztuk trafiło do Chorwacji.

   Kiedy Włochy przystąpiły do wojny 10 czerwca 1940 roku, 40 samolotów 20 eskadry GCT (Gruppo Caccia Terrestre) zostao oddelegowanych do Ursel w Belgii, aby wziąć udział w bitwie o Anglię. Nie ma jednak wzmianki o jakichkolwiek akcjach tych maszyn w akcjach nad Wyspami Brytyjskimi i kanałem La Manche.

   Wybudowano również 100 sztuk treningowej wersji dwumiejscowej G.50B, która została oblatana 30 kwietnia 1940 roku. 9 września tego samego roku oblatano prototyp nowej wersji G.50bis. W porównaniu do wcześniejszej wersji zmieniono statecznik pionowy i powiększono zbiornik paliwa. Samolot był nieco dłuższy i niższy od poprzednika, okazał się finalnie lepszą wersją. Wybudowano 450 sztuk, z czego 10 zakupiła Chorwacja.

   Myśliwce Fiat G.50 Freccia były używane głównie w Grecji i Afryce Północnej. Piloci latający na tych maszynach woleli jednak samoloty Macchi MC.200 Saetta, narzekając na niewystarczającą siłę ognia i prędkość.  Firma Fiat rozpoczęła próby z mocniejszymi silnikami – włoskim Fiat A.76 o mocy 1000 KM i niemieckim Daimler-Benz DB 601A o mocy 1050 KM. Wersja z tym ostatnim silnikiem oznaczona G.50V osiągnęła prędkość maksymalną 580 km/h. Doświadczenia zebrane przy okazji tych prób wykorzystano przy projektowaniu nowej konstrukcji, którą oznaczono G.55 Centauro.

   Ostatnią odmianą samolotu był dwumiejscowy myśliwiec bombardujący G.50bis/A. Dodano 12.7 mm karabiny Breda-SAFAT, uchwyty pod bomby oraz w niektórych modelach – hak pozwalający na lądowanie na lotniskowcach „Aquila” i „Sparviero”.

 

wersje:

 

G.50

 

 

 

 

typ: samolot myśliwski ● produkcja seryjna: 1937

dane techniczne silnik: Fiat A 74 RC.38 o mocy 840 KM ● rozp./dł./wys.: 10,99/7,8/3,28 m ● masa startowa: 2400 kg ● Vmax.: 484 km/h ● pułap: 10700 m ● zasięg: 445 km ● uzbrojenie: 2x 12,7 mm

 

G.50bis

 

 

 

 

typ: samolot myśliwski ● produkcja seryjna: 1940

dane techniczne silnik: Fiat A 74 RC.38 o mocy 840 KM ● rozp./dł./wys.: 10,99/8,28/2,96 m ● masa startowa: 2700 kg ● Vmax.: 486 km/h ● pułap: 10750 m ● zasięg: 980 km ● uzbrojenie: 2x 12,7 mm

 

 

 

CR.30

CR.32

CR.42 Falco

G.50 Freccia

G.55 Centauro

G.56

 

Włochy

Fiat